Thursday 4 June 2009

മിഴിയില്‍ ഒരു മഴ

അനന്തമായ നീലാകാശം
പൊടുന്നനെ കറുത്തിരുണ്ടു.
മഴയുടെ തേരും വലിച്ച്
യന്ത്രപ്പക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നു.
ഞങ്ങള്‍ ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണുമിഴിച്ചു
മഴ മിഴികളിലൂടെ പൊഴിഞ്ഞുവീണു
മണ്ണും മരങ്ങളും നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്നു
കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു
മരങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇലകള്‍
മണ്ണിലേക്ക് പൊഴിയാന്‍ തുടങ്ങി.
ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു,
മരങ്ങള്‍ക്ക് വയസ്സറ്റതിനാലാവണം
ഇലകള്‍ പൊഴിക്കുന്നത്.
ഞങ്ങള്‍ കയര്‍ത്തു
മഴയും കാറ്റും ചേര്‍ന്നാണിലകള്‍
പൊഴിച്ചത്...
അവര്‍ സമ്മതിച്ചില്ല
ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിയുകയും
കാഴ്ച്ച മങ്ങുകയും ചെയ്തു.
വീണ്ടും ചിറകടിച്ചുയര്‍ന്ന
യന്ത്രപ്പക്ഷികളുടെ ചിലമ്പല്‍
ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയില്‍ നിന്നും
പെയ്തിറങ്ങുന്ന വിഷമഴ . . .
ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങുന്ന ചില്ലകള്‍,
മരിച്ചുവീഴുന്ന മനുഷ്യര്‍
ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ പകലുകള്‍ പോലും
ഇരുട്ടിലാണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു



സമര്‍പ്പണം : എന്റോസള്‍ഫാന്‍ തീര്‍ത്ത ദുരിതങ്ങളും പേറി മരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന കാസര്‍കോഡ് എന്മകജേ, ബോവിക്കാനം പ്രദേശങ്ങളിലെ പകലുകള്‍ പോലും ഇരുട്ടിലാണ്ട മനുഷ്യജീവിതങ്ങള്‍ക്ക്...