Monday 6 July 2009

ഭൂമിയിലെ നരകം

കാശ്മീര്‍. . .
നീ സ്വര്‍ഗമല്ല
നരകമാണിന്ന്
. . .
നിന്റെ താഴ്വരകളില്‍
വിടരുന്നത് കുങ്കുമപ്പൂക്കളല്ല
മരണമാണ്.
പൊഴിയുന്നത് മഴയും
മഞ്ഞുമല്ല

ചോരയാണ്.
കേള്‍ക്കുന്നത്
മിര്‍സാ ഗാലിബിന്റെ
ഗസലുകളല്ല
വെടിയൊച്ചകളാണ്.
ഒഴുകിയകലുന്നത്
ഒരു
ജനതയുടെ
സ്വപ്നങ്ങളാണ്.

കാശ്മീര്‍. . .
നിന്റെ നനുത്ത,
ശാന്തമായ പുലരികള്‍
എങ്ങുപോയ് മറഞ്ഞു ?
പകലുകള്‍ക്ക്
മരണത്തിന്റെ മുഖമാണിന്ന്.
നിന്റെ തണുത്ത
നിലാവുള്ള രാത്രികള്‍
എങ്ങു പോയകന്നു ?
സന്ധ്യകള്‍ക്ക് പോലും
ഭയത്തിന്റെ ഇരുട്ടാണിന്ന്.

കാശ്മീര്‍. . .
നിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടൊഴുകുന്ന
സിന്ധുവിന്നശാന്തയാണ്
കണ്ണുനീരും ചോരയും കലര്‍ന്ന്
കലങ്ങിമറിഞ്ഞാണവളൊഴുകുന്നത്.
നിന്റെ ആകാശത്തില്‍
വെള്ളിമേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
പാറിപ്പറന്ന പക്ഷികള്‍
നിന്നിലേക്ക് ചേക്കേറില്ലിനി.
കറുത്തിരുണ്ട മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
അവ ജീവനുംകൊണ്ട് പലായനം ചെയ്തു.

കാശ്മീര്‍. . .
നിന്റെ താഴ്വരകളില്‍
കുങ്കുമപൂക്കള്‍ പൂവിടുന്നതും
മഴയും മഞ്ഞും നിന്നിലേക്ക്
പെയ്തിറങ്ങുന്നതും
മിര്‍സാ ഗാലിബിന്റെ
ഗസലുകള്‍
നിന്റെയുള്ളം നിറഞ്ഞ് നീ പാടുന്നതും
സിന്ധു ശാന്തമായൊഴുകുന്നതും
പക്ഷികള്‍ വെള്ളിമേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
പറന്നുയരുന്നതും
ഒരു സ്വപ്നത്തിലെങ്കിലും
കാണുവാന്‍ കഴിയുമോ ഇനി. . .?